بالگرد و هوا چرخ ها هر دو از طریق استفاده از ایرفویل به بلند شدن از زمین دست می یابند، بنابراین، بسیاری از اصول اساسی آیرودینامیکی حاکم بر تولید لیفت برای هر دو وسیله اعمال می شود.
چرخش خودکار
یک تفاوت اساسی بین بالگرد و هواچرخ ها این است که در پرواز ، سیستم روتور هواچرخ به صورت خودکار عمل می کند. این بدان معنی است که روتور به جای استفاده از نیروی موتور برای چرخاندن تیغه ها و کشیدن هوا از بالا به پایین، جریان هوا از پایین به بالا از طریق پره ها عبور میکند و پره ها آزادانه می چرخند. [شکل 16-1] نیروهایی را نشان میدهد که در حین چرخش خودکار ایجاد میشوند و پرههای روتور را در حال چرخش نگه میدارند، همچنین باعث تولید نیروی لیفت برای بالا نگه داشتن وسیله میشوند. از نظر آیرودینامیکی، سیستم روتور یک هواچرخ در پرواز عادی مانند شرایط بالگردیست که موتور را از دست داده و قصد فرود اضطراری دارد.
چرخش خودکار پره عمودی
در طول چرخش خودکار ، دو بردار مختلف باد نسبی را به وجود می آورند[شکل 16-2] یک بردار جریان هوا به سمت بالا از طریق سیستم روتور، این نیرو در پرواز نسبتا ثابت می ماند. جزء دیگر است جریان هوای چرخشی، که سرعت باد در سراسر پرهها هنگام چرخش است. این مولفه به میزان قابل توجهی بر اساس میزان فاصله از هاب روتور اندازه گیری می شود. به عنوان مثال، یک دیسک روتور را در نظر بگیرید که 25 فوت است
و با سرعت 300 دور در دقیقه کار می کند. در نقطهای که یک پا در خارج از هاب روتور قرار دارد، تیغهها به صورت دایرهای با محیط 6.3 فوت حرکت میکنند. این معادل 31.4 فوت در ثانیه (f.p.s) یا سرعت چرخشی تیغه 21 m.p.h است. در نوک تیغه، اطراف
محدوده دایره به 78.5 فوت افزایش می یابد. در همان سرعت عملیاتی 300 دور در دقیقه، این یک نوک تیغه ایجاد می کند
![Image](/images/gyroplane/aerodynamic.jpg)
![Image](/images/gyroplane/aerodynamic2.jpg)